Jacek Dehnel

(ur. 1980 w Gdańsku) - poeta, tłumacz, prozaik, malarz. Autor m.in. powieści Lala (W.A.B. 2006), tomu opowiadań Rynek w Smyrnie (W.A.B. 2007) oraz zbioru czterech minipowieści Balzakiana (W.A.B. 2008). Ukazało się niemieckie, hebrajskie i słowackie tłumaczenie Lali, przygotowywane są przekłady na język hiszpański, węgierski, włoski, turecki, chorwacki i litewski. Jacek Dehnel jest laureatem m.in. Nagrody im. Kościelskich i Paszportu „Polityki". Balzakiana były nominowane do nagród „Nike" i „Cogito", książkę uhonorowano również Śląskim Wawrzynem Literackim.

Fotoplastikon, najnowsza książka Jacka Dehnela, to zbiór stu miniatur prozatorskich towarzyszących starym fotografiom, znalezionym przez autora na pchlich targach i w antykwariatach. Fotografia jest sztuką magiczną - powiada Dehnel - jak każda sztuka. Znakomitej książce udaje się stworzyć życie doskonalsze od prawdziwego, zaś znakomite zdjęcie potrafi ?uwiecznić"
w pełnym słowa tego znaczeniu.
Dehnel skupia się w Fotoplastikonie na anonimowych twarzach, dziwacznych przedmiotach i elementach krajobrazu, by snuć na pół realne, na pół fantastyczne historie. Dopowiada szczegóły nieobjęte kadrem i ożywia świat unieruchomiony na zdjęciu. Przybliża obyczajowość minionych epok poprzez drobiazgowe opisy i stylizację języka. Daje popis erudycji i wrażliwości, która za martwymi fasadami każe się doszukiwać
prawdziwych emocji.
Tak jak kiedyś kolej żelazna przenosiła oszołomionych pasażerów w przestrzeni, tak Dehnel przenosi współczesnego czytelnika w czasie. To niecodzienna podróż, warto się w nią wybrać.

Książka zainspirowała M. Piekorz do nakręcenia filmu „Pręgi”(pierwsza nagroda na Festiwalu Filmów Fabularnych w Gdyni). Rzecz dotyczy dziecka maltretowanego przez własnego ojca.

Sielankowa opowieść o tym jak straciwszy pracę i męża, główna bohaterka, układa sobie życie na nowo.

Tłem dla przygód Eberharda Mocka, czołowego bohatera całej kryminalnej serii z Breslau w tytule, jest, spowity
w mroczne tajemnice, Wrocław lat 20. Dzięki Mockowi zagadki, jedna po drugiej, odnajdują swoje rozwiązanie.

Książka jest publicystyczno - historyczną groteską.
Czasy PRL-u mieszają się tu z rzeczywistością i snem,
a całość kończy taniec na podobę chocholego,
który znamy z Wyspiańskiego.

Powieść jest powtórką z lekkości i łatwości, jaką zafundowała nam już wcześniej Małgorzata Kalicińska. Czy można zaprzyjaźnić się na polecenie? No właśnie! Polecenie takie, nieomal rozkaz, otrzymuje Wiktoria, której w "Zapiskach stanu poważnego" udało się urodzić synka, a w "Romansie na receptę" - szczęśliwie wyjść za mąż. W jej życie wkracza energicznie Adela, śpiewaczka operowa, "sopran wędrowny" (z braku stałego etatu). Piękna, utalentowana, pełna życia i temperamentu... na dodatek w konflikcie z własnym mężem, który coraz gorzej znosi jej ciągłe nieobecności i brak trzydaniowych obiadków domowych. A tymczasem Wika dla swojego męża ma coraz mniej czasu, wróciła bowiem do swojej pierwszej miłości - pracy dziennikarki telewizyjnej.

Książka opowiada o pierwszych zagranicznych podróżach, późniejszego wybitnego reportera, korespondenta PAPu i felietonisty, Ryszarda Kapuścińskiego. Książka, w dużej mierze, traktuje
o uczeniu się reportażu przez młodego podróżnika. Okazuje się, że tej sztuki, wydawało by się na wskroś współczesnej, można nauczyć się od...starożytnych.

Główny bohater to nałogowy alkoholik, samotny, porzucony nawet przez własnego psa - sukę. Powieść ma kilka płaszczyzn. Obok świata krwiożerczych mediów, świata gwiazd i gwiazdeczek jest Mistrz - bohater wpleciony w szereg zdarzeń tworzących wątek fabularny książki oraz Mistrz stanowiący przekaz sam w sobie. Klimat stworzony przez Świetlickiego nie pozwala przeczuć, że wydarzy się coś pozytywnego...a jednak...

W autobiograficznej opowieści Maria Nurowska, wraca do domów swojego życia. Wizyty w ukochanych miejscach z przeszłości to także spotkania z duchami: barwnymi postaciami z historii rodzinnych, nieżyjącymi już przyjaciółmi, również z pierwowzorami bohaterek jej późniejszych powieści i, co najważniejsze, sobą samą, niestrudzenie poszukującą własnego miejsca na ziemi.

Narrator w monologu skierowanym do tajemniczego przybysza dokonuje bilansu całego życia.
W jakim stopniu sam wpłynął na swój los,
a jak bardzo ukształtowały go traumatyczne
doznania z dzieciństwa i zakręty polskiej historii?